Yıllarca çoçukluğunuzun, ilk gençlik yıllarınızın geçtiği o küçük şehrin hayalleri ile yanıp tutuşursunuz. Sanki dönmek imkansızdır ama hayallerinizdeki gibi ah bir dönebilseniz. Her şeyin en güzeli, doğalı orada olacaktır. Hayatı yaşayacak çok zamanınız olacaktır. Hafta sonu her biri başka cennet olan sahillerde arkadaşlarınızla keyif içinde yeni hayallere yelken açacaksınızdır.

Evet İstanbul’un hengamesinden kaçıp Ege’de bir sahil kasabasına yerleşme hayali en çok sizin hakkınızdır çünkü siz zaten o toprakların çocuğusunuzdur. Hem düşününce de hep eve dönmekle harcanan tatiller merak edilen ülkeleri keşfetmekle geçirilebilecek. Babanızın bin bir emekle yaptığı güneş gören bahçeli evinizde hayvanlarınızla birlikte yaşamak nasıl da huzur verecektir.

Evet işin hayaller kısmı tam olarak budur. Ve bu hayallerin peşinden gidebilmek için boğaz kıyılarında yürüyüş keyfini, kadıköy vapurunu, beşiktaş keyiflerini, modayı, caddeyi, yeşilköyü, bebeği, kireçburnunu, galatayı, perayı ve daha binlerce ruhunuza işlemiş güzelliği, gerçek dost olduklarınızı, belki de aşık olabileceğiniz birilerini bırakıp gitmek gerekir.

Hadi bi cesaret gitme kararı verdiniz diyelim peki nasıl yaşanır oralarda. İş yok, iş etiği yok.. Kasabalara dönmek isteyenler için 3 seçenek var ya önceki birikim veya alınacak maddi destekle özgün bir iş kurulacak, ya home office çalışılabilecek bir iş bulunacak, yada sayıları çok nadir olan bir kurumda bin bir zorlukla bir pozisyon bulunacak..

Ben şanslıydım yada o kadar bu konuya takılıydım ki evime 45 dk uzaklıkta bir iş yeri buldum. 3 ay oldu önceleri ben şu da geçsin de yaparımlarım vardı. Şimdilerde dostlarımı özlemelerim var. Sanki hayal ettiğim cennetteyim de tek başımayım gibi.. (Ki İstanbul’da bu yalnızlık güç verirdi). Bunun yanında güzel şeyler de var mesela birkaç hafta içinde incir topladım ve reçel yaptım, sonra elma topladım falan, bisiklet de biniyorum 🙂

Öyle ben sizlere huzurlu hayata dönüşün bir diğer yüzünü anlatmalıydım. Bazen kurduğumuz hayallere dikkat etmek gerek 🙂